1. Matinéea: Zeruko laukotea

Johannes Brahmsen Biolontxelorako 1. Sonata Erromantizismoko ganbera-errepertorioko obra garrantzitsuenetako bat da. 1862 eta 1865 artean konposatutako obra honetan Brahmsek adierazpen sakoneko eta egitura sendoko hizkuntza garatu zuen, eta tradizio klasikoaren zorroztasuna sentsibilitate erromantiko biziarekin uztartu zuen. Sonata honek Brahmsek kontrapuntuarekiko eta iraganeko forma musikalekiko zuen interesa islatzen du bereziki, eta elementu horiek aberastasun melodiko eta adierazkor handiko idazkerarekin erakusten ditu. Pianoaren eta biolontxeloaren arteko elkarrizketa sakonak bi instrumentuak protagonista bihurtzen ditu oreka handiko diskurtso musikal batean.

Hiru hamarkada geroago, Walter Rablek Piano, klarinete, biolin eta biolontxelorako kuartetoan ganbera errepertorioaren ideal horri luzapena eman zion. Obra honetan hizkuntza brahmsiarraren eragina hautematen da idazkera finaren, lan tematiko garatuaren eta ahots instrumentalen kontzepzio sakon integratuaren bidez. Rablek 1896an Vienako Musikaren Lagunen Elkarteko konposizio lehiaketara aurkeztu zuen obra da. Brahms epaimahaiko kidea zen eta erabat txundituta geratu zen obrarekin. Haren babesa erabakigarria izan zen partitura argitaratzeko eta zabaltzeko.

Bi obra hauek zubi-lana egiten dute XIX. mendearen bigarren erdialdeko Erromantizismo alemaniarraren une gorenaren eta amaieraren artean. Brahmsek aparteko moduan gorpuztu zuen garai hori eta Rabl bezalako konpositoreek mendearen azken urteetan garatzen jarraitu zuten ganbera-tradizio hori.