5. Matinéea: Miren Urbieta-Vega & Javier Pérez de Azpeitia

Aski ezaguna da Madame Butterfly (Puccini), Carmen (Bizet), Tosca (Puccini) edo Aidaren (Verdi) zorigaiztoko helmuga. Denak operaren amaieran hiltzen dira. Lehenak bere buruaz beste egin zuen engainua eta desamodioa ez jasateagatik eta semea entregatu behar izateagatik; bigarrena bere maitaleak hil zuen; hirugarrena harresi baten gainetik bota zen bere maitalea hil zutela ikustean; eta laugarrena bere maitalearekin batera bizirik lurperatu zen.

Baina operaren munduan pixka bat gehiago arakatzen badugu (XIX. mendearen bigarren erdialdetik aurrera batez ere), amaieran hiltzen diren emakume protagonisten zerrenda askoz ere zabalagoa da. Lehen aipatutako lauez gain beste asko daude: Donizettiren erreginak, Lucia di Lamermoor, Maria Estuarda eta Ana Bolena; eta Semiramide (Rossini), Norma (Bellini) eta Salomeko (Strauss) protagonistak, besteak beste.

Matinée honen ibilbide musikalean 1830 eta 1926 bitartean idatzitako amaiera tragikodun hamar operatako beste hainbeste emakume heroien azken itxaropen-unearen, azken une zoriontsuaren edo azken otoitzaren ariak entzungo ditugu. Belliniren Giuliettarenak (historiako suizidiorik erromantikoenetako bat), Gounoden Margaritarenak (hark ere operaren amaieran bere buruaz beste egitea erabakitzen du), Pucciniren Turandoteko esklaboarenak (Liu), adibidez. Gaixotasunaren ondorioz hiltzen diren emakumeak ere ezagutuko ditugu: Violetta (Verdiren La Traviata), Manon (Masseneten Manon), Mimi (Pucciniren La Bohème) eta Mirentxu (Guridiren Mirentxu). Baita euren gizonek eraildakoak ere: Desdemona (Verdiren Otelo), Leonora (Verdiren La Forza del destino) eta Nedda (Leoncavalloren Pagliacci). Musika belkantista, postromantikoa eta verista, batzuetan tragediaren aurreko zoriona adierazten duena eta beste batzuetan zorigaiztoko amaiera aurreratzen duena.