1. Matinéea: Belharra

Musikaren aro klasikoak oso arau hertsiak ditu: forma zorrotzak, harmonia sinplifikatuak eta melodiaren zentzu oso garatua. Beethoven eta Schubert garai honetan jaio ziren. Estilo klasikoaren mugak uxatu zituzten biek, erromantikoen idazkera, batez ere adierazkorra eta hunkigarria, lortu arte.

Franz Schuberten 'Rosamunde' kuartetoa Ignaz Schuppanzighi eskainita dago, Razumovsky kondearen laukoteko lehen biolina. Obra 1824an konposatu zen, eta etengabeko akonpainamendu batekin hasten da, konpositorearen bizipozaren eta haren gaixotasunagatiko antsietatearen arteko patua eta zalantza irudikatzen dituena. ‘Andante’-an, lehen kantaren doinu adierazkor eta poetikoa laukoteari izena eman zion eszenatoki-musikatik hartua izan zen. ‘Menuetto’-ak, neurri txikiagoan, indar erromantiko erabakigarria hartzen du, eta sonata formak inposatutako paper nahiko zaporegabea uzten du. Laugarren mugimenduan, tempoa zehazten duen 'Moderato'-an, Schubertek kuarteto osoa zeharkatzen duen izaera meditatiboa luzatu nahi izan zuen. Era berean, azken notara arte gorde nahi izan zituen bere egitura melodikoen arintasun bitxia eta bere isiltasun zalantzakorrak, balizko jai-amaiera baten lekuko direnak.

9. kuartetoa, 1806an konposatua (konposatzailea jada ia erabat gor zegoenean), Beethovenek 'bere Gorentasuna Razumovskyko kondeari' eskaini zionetako hirugarrena da, bere lehen mezenasetako bat izan zenari, alegia. Kuarteto hori da hiruetatik indartsuena eta irribarretsuena. Sarrera misteriotsu baten ondoren, lehen mugimenduaren 'Allegro vivace'-a alaitasun oparo batekin garatzen da. Bigarren mugimendua da tentsiozkoena eta meditatiboena. Oso klasikoa den 'Menuetto' bati ihes-estiloko amaiera batek jarraitzen dio, obrari bukaera bertutetsu eta neurrigabea eskaintzen diona.