11. Matinéea: Aeolia Ensemble

Greziar eta erromatar mitologiatik datorren faunoaren irudiak, erdi gizaki eta erdi animalia formarekin, sentsualitatea eta erotismoa biltzen ditu, eta gizateria eta natura lotzen ditu. Inspirazio-iturri izan da artistentzat historian zehar, batez ere irudimena, fantasia eta gizabanakoaren barne-mundua aztertzen dituzten lanetan. Hori da Stephane Mallarmeren Prélude à l’après midi d’un faune poemaren kasua, Claude Debussyren musika-konposizio ospetsua inspiratu zuena. Lan honetan, faunoa izaki sentsual gisa erretratatzen da, naturarekin, emankortasunarekin eta bizitzaren ospakizunarekin lotuta.

Joseph Jongenen Danse Lente konposizio delikatu eta lirikoa da, dotorezia eta edertasun melodikoagatik nabarmentzen dena. Pieza lasaia eta kontenplatiboa da. Egile berarena den Deux Pièces en Trio obrak, fintasunaren ildotik jarraitzen duen arren, jai-giroko mugimendu oso bizkor eta bertutetsu bat ere badu.

Toru Takemitsu, japoniar musika tradizionala eta mendebaldeko musika garaikidea fusionatzearen aitzindaria, Emily Dickinsonen izen bereko poemaz baliatu zen bere trioa konposatzeko: And Then I Knew t 'Was Wind (‘Eta orduan jakin nuen haizea izan zela’). Naturarekin lotutako une musikala da, eta epifania bat iradokitzen du, haizeak mezu transzendental bat eramango balu bezala.

Marcel Lucien Tournierren Suitearekin —bere ikuskera tekniko hutsean birtuosismoari uko egiten dion kinteto atipikoa— dotorezia, sentsualitate eta naturarekiko kultu hau amaituko dugu.