13. Matinéea: Vorágine

Sextetoa Ernst von Dohnanyiren lan berantiarra da. 1935ean konposatu zuen, Dohnanyik nazioarteko izen handiko konpositore eta pianojole gisa ospea ezarrita zuen garaian. Lehen hiru mugimenduek erromantizismo eta erromantizismo-oste germaniarraren ezaugarri tipikoak dituzte, eta Gustav Mahler edo Felix Mendelssohnen estiloa gogorarazten dute. Baina kontrastea laugarren eta azken mugimenduarekin sortzen da, non Dohnanyik entzulea harritu egiten duen klarinetean eta pianoan interpretatutako ragtime batekin. Mugimendu honen umorezko estiloak jazzaren erreferentzia argiak ditu —1930eko hamarkadan oso modan zegoen generoa—, eta aurreko mugimenduetako elementu erromantikoei kontrapuntu dibertigarria eskaintzen die.

Bestalde, Antonin Dvoraken 2. Pianodun Kintetoa konpositore txekiarraren sorkuntza-une gorena islatzen duen obra da. Dvorakek nazioartean aintzatespen handia lortua zuen obra hau idatzi zuenerako, 1887an. Bere herrialdeko musika folklorikoaren elementuak estilo klasikoko ganbera-konposizioetan integratzeko Dvorakek zuen gaitasunaren lekuko da kinteto hau. Konpositoreak Txekiako dantza eta melodia folklorikoak erabili zituen lan honetan, hala nola dumka eta furiant-a, kolorez eta emozioz aberatsa den soinu-paisaiari bizia emateko. Gainera, bohemiar musikaren eragin nabarmena erakusten du, melodia lirikoekin eta energia erritmiko dardaratiarekin.