10. Matinéea: Belharra

Dmitri Xostakovitxen Pianodun 2. Trioa elegia moduko bat da, 1944an idatzia bere lagun min Ivan Sollertinskiren omenez —musikologo eta kritikari literario eta musikala—, bihotzekoak jota hil berria zenean. Bere izaera goibela lehen mugimenduan nabaritzen da bereziki, biolontxeloaren harmonikoen soinu hauskor ia naturaz gaindikoak hasitako fugato hileta batean. Baita hirugarren mugimenduan ere, txakona batean, non pianoak zortzi akordeko segida bat jotzen duen, beste bi instrumentuak auhen antzeko batean babesten dituena. Bigarren eta laugarren mugimenduak, scherzo bat eta finalea, zorrotzagoak eta bortitzagoak dira.

Robert Schumannek, bere aldetik, gau ugari lorik egin gabe igaro zituen bere Pianodun Kintetoa Op.44 konposatzen. Amaitu zuenean, 1842an, musikagilea fisikoki eta mentalki bere indarren mugan zegoen; obrak, ordea, ez du ahalegin horietatik ezer adierazten, kontrakoa baizik. Clara Schumannen arabera, hari eskainitako lan hau “indarrez eta freskotasunez beteta” zegoen, eta “bikaina eta txundigarria” zen. Wagnerrek berak ere bat egin zuen aintzatespen orokor honekin. Obra hau berehala bihurtu zen Schumannen konposizio ezagunenetako batean, eta ganbera-musikako literaturaren altxorretako bat izaten jarraitzen du.