7. Matinéea: Eguzkilore

Mozarten K.516 Harirako kintetoa 1787an hari-laukote tradizionalerako idatzitako obra da, eta biola bat gehitzen zaio. Mozarten iritziz, biolaren soinua zen giza ahotsetik hurbilen zegoena, eta berak ere jotzen zuen instrumentu hori aldian-aldian Kegelstatt Trio ospetsuan eta antzeko ensemble txikietan. Mozarten lan berantiarra da, izaera ilun eta malenkoniatsukoa, sol minorrean idatzi zituen gainontzeko konposizioen antzekoa. Oso obra gutxi idatzi zituen tonalitate minorragoetan, eta sol minor tonalitatean adierazten zuen hobekien Mozartek tristura eta tragedia.

Brahmsek Op.111 Hari-kintetoa 1890 urtean idatzi zuen, Mozartena baino ehun urte geroago, eta estreinaldiak zirrara sortu zuen. Brahmsek bere azken konposizioa hau izatea nahi zuen, baina gero beste lan gutxi batzuk idatzi zituen. Obra honen konposizioa Brahmsek Italiara egindako bisita batek markatu zuen, berarengan eragin bizigarria izan zuena. Horregatik, Brahmsek lan melodiko honetan Mediterraneoko jendearen kanporakoitasuna islatu nahi izan zuen, liluratu egin baitzuen ezaugarri horrek. Bere testura batzuetan orkestralarekin eta erritmo hunkigarri brahmsiarrekin, obra alai honek hasieratik entzule eta interpreteen bihotzak konkistatu zituen, azken horientzat erronka nabarmena bada ere obra jotzea.